logo_redbg_vertical-newΓραφείο Τύπου

Αθήνα, 14 Φεβρουαρίου 2019

 

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Η σπέκουλα περί ελληνοποιήσεων ξεκίνησε το 2010, από τους πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας, από όσους απένειμαν την ιθαγένεια σαν σύγχρονοι σουλτάνοι, χωρίς κριτήρια, συνήθως προεκλογικά, με πλήρη αδιαφάνεια σε ό,τι αφορά το ιστορικό των αιτούντων, όσο και την πιθανή ροή χρήματος – πέρα από την προφανή εκλογική συναλλαγή. Η μοίρα των αιτούντων την ελληνική ιθαγένεια ήταν στα χέρια του εκάστοτε υπουργού, εκτός κάθε θεσμικής διαδικασίας και λειτουργίας.

Ο νόμος 3838/2010 της κυβέρνησης Παπανδρέου έφερε τέλος σε αυτές τις μεθοδεύσεις και πρακτικές, καθιέρωσε το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο, εναρμόνισε την ελληνική νομοθεσία με την ευρωπαϊκή και έδωσε στους νόμιμα διαμένοντες στην Ελλάδα τα ίδια δικαιώματα που εμείς απολαμβάνουμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και την Αμερική.

Σε αυτό το πλαίσιο και για το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, η πολιτική συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές μεταναστών που διαμένουν νόμιμα και μόνιμα στην Ελλάδα κρίνεται αναγκαία να συμπεριληφθεί ως αναθεωρητέα διάταξη του άρθρου 102, στην αρμόδια Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.

 

Το ιστορικό
Το 2009 το Συμβούλιο της Ευρώπης, υιοθετεί το Πρόγραμμα της Στοκχόλμης, μέσα από το οποίο, τονίζεται η ανάγκη πιο δυναμικών πολιτικών ένταξης υπηκόων τρίτων χωρών, με τη διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης όσων διαμένουν νόμιμα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε., αλλά και την αναγνώριση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αντίστοιχων με αυτά των πολιτών της Ευρώπης.

 

Στην Ελλάδα

Ένα χρόνο μετά, επί κυβερνήσεως Γιώργου Α. Παπανδρέου, με το Ν3838/2010, εισήχθησαν για πρώτη φορά δύο νέα στοιχεία στον τομέα αντιμετώπισης των θεμάτων  που άπτονται της μετανάστευσης. Η νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Εσωτερικών ευθυγραμμίστηκε με αντίστοιχες ευρωπαϊκές πολιτικές απόδοσης της ιδιότητας του πολίτη στους νόμιμα διαμένοντες μετανάστες. Κινήθηκε πολύ περισσότερο σε μία δημοκρατικά επιβεβλημένη κοινωνική πραγματικότητα να εναρμονιστεί, να συγχρονιστεί η ελληνική πολιτική κοινότητα με τον πληθυσμό της Ελλάδας. Η πρώτη καινοτομία αφορούσε  στην παροχή -σε ορισμένες κατηγορίες νομίμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, καθώς και στους ομογενείς-,  το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι (για θέσεις δημοτικών συμβούλων) στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πολιτική που εφαρμόστηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010.

Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία, συνιστούσε κατά κοινή ομολογία ένα από τα μεγαλύτερα δημοκρατικά άλματα που είχαν πραγματοποιηθεί σε επίπεδο νομοθεσίας για την ιθαγένεια και την πολιτική εκπροσώπηση – τόσο στον χώρο της μελέτης ζητημάτων γύρω από την ιδιότητα του πολίτη, όσο και σε αυτόν της Κοινωνίας των Πολιτών.

Η απόφαση περί αντισυνταγματικότητας δέκα άρθρων (1α, 14-21 και 24) του Ν3838/2010 και ιδιαίτερα αυτό που αφορούσε στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ήταν ένα προσωρινό πισωγύρισμα.

 

Η Ευρωπαϊκή εμπειρία – οι Έλληνες της διασποράς

Στην Ολλανδία, το Βέλγιο τη Δανία, την Ιρλανδία, τη Σουηδία, και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει εδώ και χρόνια αναγνωρισθεί το δικαίωμα της πολιτικής συμμετοχής και εκπροσώπησης στους μετανάστες. Μέσα από την παροχή αυτού του ύψιστου δημοκρατικού δικαιώματος έχουμε αισθανθεί υπερήφανοι, βλέποντας για παράδειγμα ομοεθνείς μας, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς να εκλέγονται στο ανώτερο αξίωμα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Θυμίζουμε τον Δημήτρη Αξουργό, πρώτο εκλεγμένο Δήμαρχο της πόλης Σβέρτε στη Γερμανία, τον Δήμαρχο Χρήστο Δουλκερίδη πέριξ των Βρυξελλών στο Βέλγιο και πολλούς άλλους.