logo_redbg_vertical-new

ΟΜΙΛΙΑ
ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ
ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ,

26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018

201802262059540325-1200x794

φωτογραφία από το larissanet.gr

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θέλω πριν από οτιδήποτε άλλο, να σας ευχαριστήσω για τη σημερινή σας παρουσία σε αυτήν την εκδήλωση.

Η συμμετοχή σας σήμερα, στέλνει μήνυμα ελπίδας σε όλους τους Έλληνες, όπου και αν βρίσκονται.

Το μήνυμά σας, το μήνυμά μας, είναι απλό όσο και ισχυρό.

Είναι μήνυμα απέναντι στη μιζέρια της αδράνειας.

Απέναντι σε όσους θέλουν να μας πείσουν ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Απέναντι σε όσους προβάλουν την ηττοπάθεια, ότι ο Ελληνισμός δεν μπορεί.

Απέναντι σε εκείνους που θεωρούν ότι θα μένουμε εσαεί εξαρτημένοι.

Απέναντι στην ισοπέδωση της πολιτικής, ότι όλοι ίδιοι ειναι.

Γιατί αργά αλλά σταθερά, αποκαλύπτεται η αλήθεια και μαζί αποκαλύπτονται όσοι τάιζαν με ψέμματα τον Ελληνικό λαό.

Είναι αδήριτη ανάγκη να επαναφέρουμε το δημόσιο διάλογο στα πραγματικά προβλήματα και τις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων.

Άρα και στις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων, αλλιώς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τις αντιμετωπίσουμε.

Αλλιώς πως θα πάμε στο αύριο;

Στην επόμενη μέρα;

Σε ένα άλλο διαφορετικό μέλλον;

Και αυτή είναι και η ευθύνη αλλά και η δυνατότητα για όλους μας.

Όλοι μας που σήμερα εκφράζουμε, συνθέτουμε, το Κίνημα Αλλαγής.

Είναι και ευθύνη και δυνατότητά μας για όλους όσοι αποτελούμε τις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του Ελληνικού λαού.

Να γίνουμε οι συνδιαμορφωτές,

Μιας επιτέλους δίκαιης κοινωνίας.

Να εκφράσουμε δημοκρατικά τον πόθο για ΑΛΛΑΓΗ.

Για μια κοινωνία που μπορεί και καταπολεμά την ανισότητα,

την αδικία,

την αυθαιρεσία και

την εξάρτηση.

Που μπορεί και απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνατότητες του Ελληνισμού.

Το μήνυμά μας είναι απλό και καθαρό – εμείς οι Έλληνες μπορούμε.

Πρώτα απ’ όλα, γιατί σιγά- σιγά αλλά σταθερά, ο Ελληνικός λαός βλέπει ότι εμείς είπαμε αλήθειες όταν οι άλλοι τους σέρβιραν ψέμματα.

Γιατί εμείς αποκαλύψαμε τα πραγματικά προβλήματα, με φως, διαφάνεια, όταν οι άλλοι τα εκμεταλλεύονταν σε βάρος του κοινού συμφέροντος και της Ελλάδας.

Γιατί καθημερινά αποκαλύπτεται στον Ελληνικό λαό ότι εμείς δεν φοβηθήκαμε να συγκρουστούμε με όλα αυτά που μας πλήγωναν.

Πρακτικές και λογικές που δυστυχώς ακόμα σήμερα μας πληγώνουν.

Όπως η μεγάλη σπατάλη των πόρων του Ελληνικού λαού.

Και αυτά τα κάναμε ενώ η χώρα περνούσε τη μεγαλύτερή της κρίση από την Μεταπολίτευση, τις τελευταίες δεκαετίες.

Ενώ η ΕΕ περνούσε την μεγαλύτερή της κρίση από την ίδρυσή της.

Θέλησαν πολλοί στην Ευρώπη να μας τιμωρήσουν με κάθε τρόπο.

Χρειάστηκε να δώσω μάχη – όπως μου είχε πει τότε ο πορτογάλος Πρωθυπουργός – «τη σκληρότερη που έχει δει ποτέ», την οποία κέρδισα, όταν η κ. Μέρκελ και ο κ Σαρκοζί αποφάσισαν να αφαιρέσουν το δικαίωμα της Ελλάδας να έχει ψήφο στην ΕΕ. Ψήφο ακόμα και για τα εθνικά θέματα, όπως το Σκοπιανό, την Κύπρο, τις σχέσεις Ευρώπης – Τουρκίας. 

Και όμως, δείξαμε ότι δεν θα εκμεταλλευτεί κανείς την κρίση σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Αποδείξαμε ότι ακόμα και μέσα στην κρίση μπορούμε και να υπερασπισθούμε το δίκιο μας και να υλοποιήσουμε νέες πρωτοβουλίες, όπως στις την σχέση μας με την Κίνα ή το Ισραήλ.

Δημιουργήσαμε από το μηδέν, παλεύοντας μόνοι μας, έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης της οικονομίας μας, όταν έξω έλεγαν βασικοί εταίροι «αφήστε τους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους απέναντι στις άγρια κερδοσκοπία των αγορών, αφήστε τους να τιμωρηθούν για όσα έχουν κάνει».

Και σήμερα, ακόμα και οι σκληρότεροι επικριτές μας παραδέχονται ότι δεν είχαμε άλλο δρόμο, εκεί που είχε φτάσει η χώρα.

Τώρα πια, αργά αλλά σταθερά, αναγνωρίζεται από τον πολίτη, που τόσα υπέφερε, η εργώδης προσπάθεια, το έργο των μεγάλων αλλαγών που προωθήσαμε στις πιο αντίξοες συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών.

Φίλες και φίλοι,

Δεν είναι αυτοσκοπός του Κινήματος Αλλαγής η αναγνώριση του έργου που επιτελέσαμε συλλογικά στις δυσκολότερες μέρες της πρόσφατης ιστορίας.

Δεν τα λέω αυτά για να ζητήσω ρεβάνς, ούτε καν δικαίωση.

Τα λέω αυτά για να πάρουμε δύναμη, εμείς το Κίνημα Αλλαγής, για τα όσα πρέπει και μπορούμε να αλλάξουμε σε αυτόν τον τόπο.

Τα λέω γιατί πρέπει το μήνυμά μας να είναι ισχυρό – εμείς οι Έλληνες μπορούμε.

Ναι μπορούμε όταν υπάρχει η βούληση, η ενότητα του λαού, η ισχυρή εντολή να αλλάξουμε ριζικά τα πράγματα.

Τα λέω για την επόμενη μέρα.

Το αύριο.

Μετά τα μνημόνια τι;

Μετά το μνημόνιο, τι;

Αυτό το ερώτημα έθεσα το Φεβρουάριο του 2014.

Ήταν η χρονιά όπου έπρεπε να κλείσουμε αυτόν τον κύκλο.

Να βγούμε στις αγορές αυτόνομα.

Όλοι θέλουμε να μπορέσει η Ελλάδα να βγει στις αγορές.

Αυτή ήταν μια βασική μας στόχευση.

Το ερώτημα είναι άλλο.

Το κουβέντιαζα χθες, με έναν νέο στην Καρδίτσα και με ρωτούσε γιατί τελικά φτάσαμε τα 9 χρόνια εξάρτησης και μνημονίων όταν άλλες χώρες, η Ιρλανδία, η Πορτογαλλία, η Κύπρος, μπήκαν αργότερα και βγήκαν πολύ νωρίτερα.

Πρώτος βασικός λόγος ήταν έλλειψη ευρύτερης συναίνεσης.

Το 2010 είχαμε σύντροφοι και συντρόφισσες πόλεμο.

Απέναντί μας οι αγορές, δύσπιστοι οι εταίροι, φοβικές οι φίλιες χώρες του νότου – μας έβλεπαν ως λεπρούς, φοβούνταν να μην «κολλήσουν».

Αντί να συσπειρωθούν όλες οι δυνάμεις του τόπου στον πόλεμο για να μην χρεοκοπήσουμε, η αντιπολίτευση σύσσωμη, βρήκε ευκαιρία να χτυπήσει πισώπλατα.

Εμείς βρεθήκαμε στην αρένα με τα θηρία και αυτοί από τις κερκίδες πέταγαν πέτρες.

Δυστυχώς, η Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κλείσουν αυτόν το κύκλο, όπως προέβλεπε η δανειακή σύμβαση, άνοιξαν έναν νέο, πολύ πιο επώδυνο.

Και αυτά πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός.

Ο Καρδιτσιώτης νέος όμως, μου πρόσθεσε κάτι ακόμα. Υπάρχει, μου λέει, και άλλος λόγος.

Εμείς είχαμε πολύ βαθύτερα προβλήματα.

Στην βάση των θεσμών μας. Του κράτους μας.

Πολύ σωστός!

Γιατί αν θέλουμε να βγούμε από την κρίση δεν αρκεί να βγούμε στις αγορές.

Αλλά να κοιτάξουμε κατάματα τα βαθύτερα αίτια της κρίσης.

Τι θέλουμε μετά το μνημόνιο;

Ξαναρωτώ λοιπόν – αυτό που ρωτούσα και το 2014:

Τι θέλουμε μετά το μνημόνιο;

Πάλι παρόν το πελατειακό σύστημα, έστω με λίγο διαφορετικές διευθετήσεις;

Πάλι παρόντα τα κατεστημένα; Αυτά που βλέπουμε να λυμαίνονται το βιός του ελληνικού λαού;

Πάλι παρούσες τις άνομες σχέσεις μεταξύ οικονομίας και πολιτικής,

Πάλι σχέσεις εξάρτησης μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικών, τραπεζικών, πολυεθνικών, και μιντιακών συμφερόντων;

Πάλι παρόν ένα κράτος – δυνάστης;

Που αναπαράγει ανισότητες και αδικίες;

Μια διοίκηση για φωτογραφικές εξυπηρετήσεις; Προνόμια για τους ισχυρούς και ημέτερους αντί για δικαιώματα για όλους;

Μια αυτοδιοίκηση για μικρό-διευθετήσεις;

Αντί να σχεδιάζει το σήμερα και αύριο από την πρόνοια, την παιδεία, το περιβάλλον μέχρι την ανάπτυξη;

Γιατί όχι μάχη καθημερινή, διαρκή, για μια ευνομούμενη πολιτεία;

Γιατί σταματήσαμε;

Αν δεν αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα, πως θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με το πελατειακό κράτος;

Αν δεν ολοκληρώσουμε την αλλαγή στο κράτος, αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η διοίκηση, πως θα προσελκύσουμε επενδύσεις;

Αν δεν ενισχύσουμε δραστικά την τοπική αυτοδιοίκηση και δεν βελτιώσουμε τον «Καλλικράτη», πως θα διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον που θα στηρίζει τις βασικές ανάγκες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας των πολιτών.

Αν δεν επιβάλουμε τη διαφάνεια σε όλες, ανεξαιρέτως, τις συναλλαγές με το κράτος, πώς θα πάψουν να ωφελούνται οι λίγοι ή να σπαταλούνται πόροι;

Ας αναλογιστούμε:

Μετά από σχεδόν 9 χρόνια κρίσης, αντιμετωπίσαμε τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτήν;

Φτιάξαμε μια Ελλάδα που μας κάνει να αισθανόμαστε αξιοπρέπεια;

Την απάντηση τη γνωρίζετε, τη βιώνουμε όλοι καθημερινά.

Έθεσα και τότε ερωτήματα που και σήμερα πρέπει να μας προβληματίσουν καθώς διαμορφώνουμε τον νέο πρόγραμμα του Κινήματος Αλλαγής.

Εμείς δεν κρύψαμε αλήθειες – γιατί είμασταν και είμαστε έτοιμοι να αναμετρηθούμε με τα κακώς κείμενα στη χώρα μας.

Οι αλήθειες και τα ψέματά τους

Η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κρύφτηκαν.

Πίσω από το ψεύτικο αφήγημά τους.

Για όλα φταίνε τα μνημόνια.

Κάθε μέρα διαπιστώνουμε αυτήν την αυταπάτη – ουσιαστικά, την απάτη.

Δεν είχαν το σθένος να συγκρουστούν με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.

Τα συγκάλυψαν.

Και αυτό το πληρώνει ο Έλληνας πολίτης. Αλλά και σήμερα, όπως εξελίσσεται μια πολωτική αντιπαράθεση ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βλέπουμε ότι διαλέγουν τη μάχη της αλληλοεξόντωσης αντί των μεγάλων αλλαγών στην χώρα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν έχω καμία διάθεση για παρελθοντολογία.

Πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά.

Αλλά η κρίση που περάσαμε και περνάμε πρέπει να αποτελέσει μια εθνική ευκαιρία.

Ευκαιρία ριζικών αλλαγών.

Και αν δεν καταλάβουμε ποια ήταν τα αίτια που μας έφεραν ως εδώ, που έβαλαν σε κίνδυνο τη χώρα και έφεραν τόσο πόνο στον Ελληνικό λαό, αν δεν κάνουμε σωστή και ειλικρινή αποτίμηση της κρίσης, δεν θα αλλάξουμε, θα συνεχίζουμε να βουλιάζουμε.

Ευτυχώς, καθημερινά  η πραγματική εικόνα γίνεται πιο ορατή.

Και στο πλαίσιο αυτό, πρώτα απ’ όλα, η ευθύνη της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τα ψευδή στοιχεία που δημοσιοποίησαν στην ΕΕ το 2009 -δυο μέρες πριν τις εκλογές –

τα αποκαλεί η διακομματική έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου  που έγινε το 2015, ως ξεδιάντροπη «απάτη».

Τις πρακτικές τους, τις ομολόγησε δημόσια ο κ. Προβόπουλος, μόλις πέρσι.

Είχαν στήσει ολόκληρη επιχείρηση από το καλοκαίρι του 2008, για να αποκρύψουν την αλήθεια.

Ο κ. Προβόπουλος, ως συνοδοιπόρος και συνυπεύθυνος του κ. Καραμανλή, ομολόγησε μόλις πέρσι, πως ζήτησε από το ΔΝΤ και τον τότε υπεύθυνο για την Ελλάδα, κ. Τράα, να μην δημοσιοποιήσουν την Έκθεσή του.

«Τον παρακαλέσαμε, να μην το δημοσιεύσει γιατί θα γινόταν χαμός», είπε χωρίς αιδώ.

Ο κ. Προβόπουλος που τάχα μας είχε ενημερώσει…

Μας ενημέρωσε κάποιες μέρες πριν από τις εκλογές ότι το έλλειμμα μπορεί να είναι διψήφιο.

3 ημέρες μετά από τις εκλογές είπε ότι είναι 12,5%.

Και πάλι έκρυψε την αλήθεια.

Πρόσφατα, αρχές του χρόνου, μάθαμε ότι είχε στα χέρια του την έκθεση των υπηρεσιών της Τράπεζας Ελλάδας.

Έλεγε ότι, όλα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας και ότι η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Την έκρυψαν.

Αυτή είναι η αλήθεια, για να τελειώνουμε, λοιπόν.

Όχι, δεν ξέραμε ούτε την έκταση, ούτε το βάθος του προβλήματος των δημοσίων οικονομικών.

Τι ξέραμε;

Ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη συνολική λειτουργία του πολιτικού και οικονομικού συστήματος της χώρας.

Ότι η τότε Κυβέρνηση τροφοδοτούσε σκάνδαλα, διαφθορά και σπατάλη υπέρ των ημέτερων.

Γι’ αυτό και το σύνθημά μας ήταν: ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.

Ουδείς ήξερε, τότε, πλην του στενού κύκλου.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, την προσπάθεια να κατασκευάσουν συνενόχους.

Το έγκλημά τους είναι πια ορατό.

Βασικός τους στόχος ήταν να κρύψουν την αλήθεια από τον Ελληνικό λαό.

Και εάν δεν με είδατε εξοργισμένο, όταν αναλάβαμε την κυβέρνηση, αν δεν με είδατε να βγαίνω και εγώ στις πλατείες και στους δρόμους από την αγανάκτησή μου, αν δεν με είδατε να αντιπολιτεύομαι την αντιπολίτευση, όπως έγινε όταν ο Σαμαράς άνοιξε την πόρτα του θηριοτροφείου με τους λαϊκισμούς του, ήταν γιατί ήξερα ότι έπρεπε να αφιερωθώ στη διαχείριση της μεγαλύτερης κρίσης που θα περνούσε η Ελλάδα, αλλά και στη μεγαλύτερη κρίση από την ίδρυση της ΕΕ.

Ήξερα ότι έπρεπε να δείξουμε και να αποδείξουμε, και στην ΕΕ και στις διεθνείς αγορές, σταθερότητα, αξιοπιστία, ηρεμία και αποφασιστικότητα.

Ήξερα ότι χρειαζόταν η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση του Ελληνισμού για να αντιμετωπίσουμε μια πυρκαγιά που εξαπλωνόταν.

Ίσως να έκανα λάθος.

Ίσως να υπερεκτίμησα τον πατριωτισμό της αντιπολίτευσης.

Ίσως να υποτίμησα τις μηχανορραφίες τους και τα fake news που πότισαν τον Ελληνικό λαό.

Τώρα, μέρα με την ημέρα, όλα αυτά αποκαλύπτονται.

Ο κ. Σόιμπλε, για παράδειγμα, ομολόγησε δημόσια, ότι η κα Μέρκελ επέβαλε το ΔΝΤ γιατί δεν εμπιστευόταν πλέον τους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Και τον κ. Μπαρόζο, που κάλυπτε τον κ. Καραμανλή.

Και αυτό, σε απάντηση για όσους πιστεύουν ακόμη στο ψέμα, ότι εμείς ζητήσαμε το ΔΝΤ.

Το τέλος του μνημονίου, έλεγα τότε, το 2014, για να σημάνει το τέλος της κρίσης, θα πρέπει να συνοδεύεται από τις μεγάλες αλλαγές που αναμορφώνουν το Ελληνικό κράτος.

Τη Δημοκρατία μας.

Μια Δημοκρατία που επέτρεψε να σπαταλούνται τα χρήματα του Έλληνα πολίτη, ο πλούτος της χώρας, στη σκοτεινή διαδρομή που συνέδεε και συνδέει το πελατειακό κράτος με τα πάσης φύσεως μεγάλα και μικρά συμφέροντα.

Πολλοί ρωτούσαν «Γιατί κάναμε την δανειακή σύμβαση – που ονομάστηκε μνημόνιο;»

Θα έπρεπε να ρωτάνε «Γιατί να το έχουμε καν ανάγκη;»

Πίσω από τις απλουστεύσεις, τις ύβρεις και όλες τις θεωρίες συνωμοσίας και τους μύθους, κρύβεται η προσπάθεια συγκάλυψης πραγματικών προβλημάτων και κατεστημένων καταστάσεων στη χώρα μας.

Η κρίση αφορά στη δυσλειτουργία του κράτους, της δημοκρατίας μας.

Που αντί να διέπεται από αρχές διαφάνειας, λογοδοσίας, αξιοκρατίας, αποτελεσματικότητας, απλοποίησης, συμμετοχής και σεβασμού του πολίτη, αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, κατέστη αιχμάλωτο των πελατειακών ορέξεων.

Με αυτές τις παθογένειες συγκρούστηκα, με αυτές συγκρουστήκαμε τότε, με τις ρίζες του προβλήματος στη χώρα.

Συγκρούστηκα με νοοτροπίες, συμφέροντα, κατεστημένα.

Δεν θα σταματήσω να συγκρούομαι με αυτά.

Ο αγώνας για τη Δημοκρατία, δεν έχει ποτέ τελευταία μάχη, είναι διαρκής, είναι στάση ζωής.

Το λέω καθαρά: Αν θεωρούμε ότι, δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν βαθύτατα προβλήματα στην οικονομία και το κράτος, τότε η απάντηση στο ερώτημα «Μετά το Μνημόνιο, τι;», είναι απλή:

Ξανά Μνημόνιο.

Γιατί; Γιατί θα έχουμε αρνηθεί, τώρα που βρεθήκαμε στην άκρη του γκρεμού και γλυτώσαμε μία εθνική τραγωδία την τελευταία στιγμή, θα έχουμε αρνηθεί να κάνουμε την κρίση ευκαιρία και να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ρίζα του κακού που μας έφερε ως εδώ.

Φίλες και φίλοι,

Πρώτο μέλημά μας, για ένα σοβαρό και δυνατό Κίνημα Αλλαγής είναι – συλλογικά – να κατανοήσουμε το πραγματικό πρόβλημα.

Την Αλήθεια.

Αυτήν που συστηματικά θέλησαν να αποκρύψουν δυνάμεις της συντήρησης στη χώρα.

Πρώτο μέλημά μας ως Κίνημα, είναι να θέσουμε το πραγματικό διακύβευμα.

Η κρίση έφερε τα μνημόνια, όχι τα μνημόνια την κρίση.

Αυτήν την, πικρή για αυτούς, αλήθεια ανακάλυψαν πρόσφατα, κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ότι, δηλαδή, αν δεν είχε υπάρξει ο αναγκαστικός δανεισμός με το πρώτο μνημόνιο, η χώρα θα είχε χρεοκοπήσει.

Με το καλό να εγκαταλείψουν και τα υπόλοιπα ψέματα – τις «αυταπάτες», και τις προσπάθειες συγκάλυψης της αλήθειας και των πραγματικών ενόχων, όσο χρήσιμα κι αν νομίζουν πως τους είναι στο κομματικό τους αφήγημα.

Αφήγημα, που καθόλου τυχαία, συμπίπτει με αυτό της καραμανλικής δεξιάς και το οποίο, ούτε ο κ. Μητσοτάκης έχει εγκαταλείψει.

Και όλα αυτά, παρά το κωμικοτραγικό γεγονός ότι, πριν από λίγα 24ωρα, στη Βουλή, ο κ. Τσίπρας, αναγκάστηκε να ομολογήσει την αλήθεια για τη ρίζα του κακού, προκειμένου να επιχειρηματολογήσει για την υπόθεση NOVARTIS.

Αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι, η σπατάλη στο φάρμακο, όπως και σε άλλους τομείς, ευθύνεται για την κρίση.

Μα κ. Τσίπρα, αν είναι αυτή η αλήθεια, τότε δεν είναι το μνημόνιο που έφερε την κρίση, όπως υποστηρίζατε μέχρι τώρα, αλλά η κρίση που επέβαλε την ανάγκη δανεισμού.

Επομένως, κ. Τσίπρα, το αφήγημά σας κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος.

Δεν μπορείτε πλέον να κοροϊδεύετε τον Ελληνικό λαό.

Είστε έκθετος και μάλιστα, διπλά.

Μια για τα ψέματα που συνειδητά έχετε πει, όσον αφορά το πως φτάσαμε στην κρίση και μια γιατί, αντί να μιλάμε για την ουσία του προβλήματος, που οδήγησε στη σπατάλη στο χώρο του φαρμάκου, προκειμένου να το αντιμετωπίσουμε ριζικά και οριστικά, επιλέξατε την οδό της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής.

Δεύτερο μέλημά μας είναι να είμαστε περήφανοι – ειδικά ο Ελληνικός λαός, ο πολίτης – για αυτά που καταφέραμε.

Όχι για το ψευδεπίγραφο δίλημμα, που διαίρεσε και πόλωσε τον Ελληνικό λαό.

Μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών

Αλλά για το ότι, με τους κόπους και τις θυσίες του λαού μας, κάναμε μεγάλα βήματα, που δυστυχώς, τώρα απαξιώνονται.

Έχουμε μπροστά μας πολύ δουλειά.

Ο Ελληνικός λαός, παρά το γεγονός ότι είχε να αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη κρίση, είχε στηρίξει την προσπάθειά μας να αγγίξουμε επιτέλους τα πραγματικά προβλήματα και τις αιτίες που τα προκαλούσαν, σε όλα σχεδόν τα μέτωπα της δημόσιας ζωής.

Και που δεν υπήρχε πρόβλημα;

Και πρέπει και ο κόπος μας και τα επιτεύγματά μας, να αποτελέσουν βάση για την ενότητα του λαού μας, για να συνεχίσουμε τις αλλαγές, τις ριζικές αλλαγές στη χώρα μας.

Αλλά και βάση διαπραγματεύσεων για την ελάφρυνση του χρέους.

Γιατί εκεί που έγιναν τα πρώτα μεγάλα βήματα αλλαγής, ανακόπηκε η προσπάθεια.

Απαιτείται να ξαναδημιουργηθεί μια ριζοσπαστική, μεταρρυθμιστική δυναμική.

Γιατί; Γιατί ανακόπηκε.

Γιατί αντί να προωθούνται οι πραγματικές αλλαγές καλλιεργήθηκε από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ μια βαθιά διαίρεση, μεγάλη πόλωση μέσα στον λαό μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών.

Η νέα διαίρεση λέγεται «παλιό» και  «νέο» πολιτικό σύστημα.

Με αφορμή το σκάνδαλο Νοβάρτις.

Και οι δύο όμως συγκαλύπτουν τα πραγματικά προβλήματα.

Η ΝΔ συγκαλύπτει το σκάνδαλο του υπερδιπλασιασμού της φαρμακευτικής δαπάνης επί των ημερών της, καλύπτοντας την καραμανλική περίοδο, οι δε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συγκαλύπτουν την ηρωική προσπάθεια αλλά και επιτυχία των δικών μας ημερών όταν πήραμε δραστικά μέτρα και κάναμε αλλαγές.

Και έτσι αντί να ασχολούμαστε με τα βαθύτερα αίτια της κρίσης, αυτά τα συγκαλύψαν.

Ξεπλένοντας ευθύνες και κατεστημένα που προστάτεψαν.

Σκάνδαλο Νοβάρτις

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αποκαλύπτονται σήμερα πολλά ακόμα.

Θυμάστε πόσο μας λοιδορούσαν όταν λέγαμε «λεφτά υπάρχουν», αρκεί να χτυπήσουμε την διαφθορά, την αδιαφάνεια, την σπατάλη;

Τώρα όχι μόνο το ξέχασαν – αλλά το ομολογούν και οι ίδιοι!

Τι άλλο να κάνουν μετά από τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο στον τομέα της Υγείας.

Όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2009, επιχειρήσαμε εξαρχής, πριν από οποιαδήποτε δανειακή σύμβαση, – το τονίζω -, δεν ήταν μνημονιακή μας υποχρέωση αλλά ήταν η δικιά μας βούληση, να εξυγιάνουμε με συνέπεια το χώρο της υγείας, -όπως και πολλούς άλλους τομείς-, λαμβάνοντας σειρά δραστικών μέτρων.

Δεν ήταν στόχος μας να χτυπήσουμε πολιτικούς αντιπάλους.

Δεν στοχοποιήσαμε πολιτικούς αντιπάλους.

Μάλιστα καλούσαμε όλους να βοηθήσουν.

Αντί να καταψηφίζουν κάθε μας προοδευτική μεταρρύθμιση.

Μας ενδιέφεραν ουσιαστικές αλλαγές, εξυγιαντικές μεταρρυθμίσεις για να αλλάξουν τα πράγματα.

Γιατί τον Έλληνα πολίτη τον ενδιαφέρει πρωτίστως, να γλυτώσει από την υπερσυνταγολόγηση που βλάπτει την υγεία του και τα ακριβά φάρμακα.

Έτσι, σχεδιάσαμε, νομοθετήσαμε και εφαρμόσαμε την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, το Παρατηρητήριο Τιμών για τα φάρμακα και δημιουργήσαμε τον ΕΟΠΥΥ.

Και είχαμε από παντού εμπόδια και τρικλοποδιές για να μην γίνει πράξη η πολιτική μας.

Το αποτέλεσμα ήταν αμέσως ορατό.

Μέσα σε δύο χρόνια η φαρμακευτική δαπάνη έπεσε στα 2,8 δις ευρώ από 5,1 δις.

Και τον επόμενο χρόνο, με τα αποτελέσματα των αλλαγών μας, έπεσε ακόμη περισσότερο και έφτασε στα επίπεδα του 2004.

Αυτό ήταν έργο της κυβέρνησής μου και, συνεπώς, και όσων υπουργών της σήμερα βάλλονται.

Το 2010 είχαμε την ανάγκη ενός εθνικού μετώπου για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Πάντα, σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι αναγκαία, περισσότερο από ποτέ, η εθνική συνεννόηση;

Δεν είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ η ύπαρξη αδιάσπαστου εσωτερικού εθνικού μετώπου, προκειμένου να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά και στη βάση ενός υπεύθυνου σχεδίου οι σε βάρος μας επικίνδυνες προκλήσεις;

Δυστυχώς, αντί γι αυτό, ο δημόσιος βίος έχει περιπέσει στη σκανδαλοθηρία και την πολιτική οξύτητα.

Ανησυχώ βαθύτατα για την κατάσταση αυτή.

Η καταπολέμηση φαινομένων διαφθοράς και μη χρηστής διοίκησης είναι πρώτιστο χρέος όλων μας.

Αλλά είναι χρέος που υπηρετείται με αίσθημα ευθύνης, με τήρηση όλων των προβλεπόμενων δικονομικών εγγυήσεων, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και μικροκομματικές ιδιοτέλειες.

Αυτήν την υπεύθυνη στάση αρνείται να τηρήσει η κυβέρνηση.

Γιατί, τι άλλο να υποθέσει κανείς, εκτός από την ιδιοτέλεια, όταν για παράδειγμα, στην υπόθεση της Novartis εννέα από τα δέκα διερευνώμενα πολιτικά πρόσωπα άσκησαν καθήκοντα κατά την περίοδο της δραστικής περικοπής της φαρμακευτικής δαπάνης, ενώ μόλις ένα άσκησε καθήκοντα κατά την περίοδο της εκτίναξης της φαρμακευτικής δαπάνης

Τι άλλο να υποθέσει κανείς, εκτός από τη σκοπιμότητα των κυβερνώντων, όταν με ιερή αφοσίωση, και σε κάθε περίπτωση, προστατεύεται η περίοδος 2004-2009 του γενικού δημοσιονομικού εκτροχιασμού της χώρας, στα πλαίσια του οποίου και η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύθηκε από 2,1 δις ευρώ σε 5,1 δις ευρώ;

Θυμίζω ότι, με το νόμο 3961/2011 της κυβέρνησής μου τροποποιήσαμε το νόμο περί ευθύνης υπουργών, όσο επέτρεπε το Σύνταγμα, και επιφέραμε μια σημαντική αλλαγή.

Προβλέψαμε ότι, πριν από κάθε προανακριτικό έργο της Βουλής, μπορεί να ορισθεί, μετά από κλήρωση, τριμελές γνωμοδοτικό συμβούλιο από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, προκειμένου αυτό, και όχι οι βουλευτές της πλειοψηφίας, να ελέγχει τη βασιμότητα των κατηγοριών.

Η ρύθμιση αυτή παρέχει πολύ ισχυρότερες εγγυήσεις αμερόληπτης κρίσης, συγκριτικά με την εκάστοτε πλειοψηφία.

Η κυβέρνηση το αρνήθηκε.

Γιατί άραγε;

Η αυθαιρεσία και η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, πρώτη διδάξασα βέβαια η δεξιά, – από την υπόθεση του Γεωργίου, το βρώμικος ‘89, υπονομεύουν την δημοκρατία.

Αλλά και την εθνική ενότητα.

Η χώρα μας αντιμετωπίζει, εκτός από τη πολύπλευρη και βαθιά κρίση των τελευταίων οκτώ ετών, σοβαρές εντάσεις περί τα εθνικά μας θέματα, προερχόμενες από αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων μας.

Όταν διερευνώνται τυχόν ποινικές ευθύνες, δεν αρκεί ο σεβασμός του τεκμηρίου αθωότητας, προέχει ο ευλαβικός σεβασμός της διάκρισης των εξουσιών, των δικονομικών τύπων, των κανόνων διαφάνειας και των δημοκρατικών θεσμών.

Σε διαφορετική περίπτωση, ο δημόσιος βίος κινδυνεύει από σκιές, υποψίες και, τελικά, από αγοραίες και βίαιες πολιτικές αντιπαραθέσεις, που μπορούν να οδηγήσουν σε αποσταθεροποίηση της δημοκρατικής ομαλότητας.

Σε αυτό το σημείο καμπής βρισκόμαστε σήμερα.

Η χώρα μας αντιμετωπίζει, εκτός από τη πολύπλευρη και βαθιά κρίση των τελευταίων οκτώ ετών, σοβαρές εντάσεις περί τα εθνικά μας θέματα, προερχόμενες από αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων μας.

Πως σχετίζονται αυτά με τις εσωτερικές εξελίξεις;

Οι προκλήσεις των καιρών-διεθνώς

Αν στην Ελλάδα αυτή είναι η πρόκληση – δεν είμαστε μόνοι.

Δεν είμαστε μια νησίδα.

Και η προοδευτική πρόταση πρέπει να ξεφεύγει από τα στενά μας σύνορα.

Στην Σοσιαλιστική Διεθνή, της οποίας προεδρεύω, βλέπουμε την ανάγκη της αλληλεγγύης των λαών και πολιτών για τα μεγάλα ζητήματα της ανθρωπότητας:

Πως αντιμετωπίζουμε τις μεγάλες αλλαγές και προκλήσεις;

Και είναι πολλές.

Οι μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα, δεν είναι μακριά από την πόρτα μας.

Τις αντιμετωπίζουμε πριν από όλους μέσα στο δικό μας σπίτι.

Η υπόθεσης Νοβάρτις είναι ένα απλό παράδειγμα.

Σήμερα παγκοσμίως κυριαρχούν 5 μεγάλοι κλάδοι πολυεθνικών.

Η φαρμακοβιομηχανία

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα

Η βιομηχανία Ενέργειας / Πετρελαίου

Η μεγάλες ψηφιακές εταιρίες – facebook, google

Η βιομηχανία διατροφής

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, επέτρεψε να διαρραγεί το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ Κράτους, Εργαζομένων και Εργοδοτών.

Που διασφάλιζε ένα σύστημα πρόνοιας, παιδεία, υγεία, συντάξεις,

δουλειές και αξιοπρεπείς αμοιβές.

Αλλά από την άλλη, το κεφάλαιο εύκολα σήμερα διαφεύγει από το εθνικό κράτος και αποφεύγει τις υποχρεώσεις του βρίσκοντας φτηνότερο εργατικό δυναμικό, χώρες χωρίς συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά και φορολογικούς παραδείσους για να εξασφαλίζει υπερκέρδη.

Δυστυχώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές αντί να θέτουν κανόνες στο παγκόσμιο κεφάλαιο, απαιτούν να μειώσουμε εμείς τις απαιτήσεις μας, σε κοινωνική πρόνοια, εργατικά δικαιώματα, ποιότητα ζωής, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί.

Και όχι μόνο. Υπάρχει τεράστια υπερσυγκέντρωση πλούτου που επιτρέπει σε λίγους να έχουν τεράστια εξουσία υπονομεύοντας δημοκρατίες, και την πραγματική εκπροσώπηση των πολιτών.

Μέσα από τα λόμπι ή ακόμα, όπως ξέρουμε, μέσα από την διαφθορά.

Η ανισότητα γίνεται όλο και περισσότερο βασικό πρόβλημα που υπονομεύει τη συνοχή κοινωνιών, δημιουργεί ανασφάλεια, φόβους και ρατσισμό, ενισχύει πελατειακές εξαρτήσεις των αδύναμων προς τους ισχυρούς.

Με τις τεχνολογικές εξελίξεις, έχουμε τεράστιες δυνατότητες αλλά και πρωτοφανείς προκλήσεις.

Η δύναμη της γνώσης, της τεχνολογίας μπορεί να δώσει λύσεις σε κάθε πρόβλημα υγείας, να βελτιώσει την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής, να μας δώσει πρόσβαση σε πληροφόρηση.

Αλλά την ίδια ώρα, με την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να καταστραφεί ο πολιτισμός μας, ενώ με την ρομποτική και τα συστήματα επικοινωνίας, από την μια θα χαθούν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, και από την άλλη θα  υπάρχει εύκολος έλεγχος της κάθε κίνησής μας, από το πως κοιμόμαστε μέχρι και τον χτύπο της καρδιάς μας, υπονομεύοντας κάθε έννοια ελευθερίας.

Και τέλος, η κλιματική αλλαγή απειλεί όλους.

Αποτελεί μια ευκαιρία για συνεργασία διεθνώς, αλλά αν αυτή δεν υπάρξει θα αποτελέσει αφετηρία τεράστιας προσφυγιάς και πολέμων για βασικές ανάγκες, όπως του νερού.

Η αναδυόμενη Ασία με πρώτη την Κίνα.

Ο νέος δρόμος του Μεταξιού που αποτελεί κεντρικό στόχο του Πεκίνου καταλήγει εδώ στον Πειραιά.

Η τεράστια αύξηση πληθυσμού στην Αφρική και την Μέση Ανατολή. Μαζί με τις συγκρούσεις, τη φτώχεια, και την ανισότητα.

Οι μετακινήσεις προς την Ευρώπη θα αυξάνονται εάν δεν συμβάλλουμε στην βιώσιμη ανάπτυξη της Αφρικανικής Ηπείρου.

Παρά τα στραβά της, η πρώτη απάντησή μας πρέπει να είναι η Ευρώπη. Αλλά ποια Ευρώπη;

Μια Ευρώπη σοσιαλιστική και δημοκρατική.

Η Ελλάδα είχε και έχει πρόβλημα, αλλά η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι ΤΟ πρόβλημα.

Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι οι συντηρητικές πολιτικές.

Η δημοσιονομική ευθύνη και ανάγκη για προσαρμογή, μετετράπη σε αυστηρή λιτότητα.

Σε κάθε περίπτωση η Ευρώπη θα μπορούσε – δημοκρατική και σοσιαλιστική – να γίνει μοχλός για τον εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης.

Καταπολεμώντας την ανισότητα, την αδικία, τη φτώχεια.

Τι μπορεί να κάνει για αυτό μία χώρα όπως η Ελλάδα;

Να θέσει ευθέως όλα αυτά τα ζητήματα.

Και να αγωνιστούμε για να διαμορφώσουμε ευνοϊκούς συσχετισμούς, όχι ευκαιριακά, αλλά με αξιόμαχο οπλοστάσιο επιχειρημάτων, πλαίσιο αρχών και σεβασμό στα συμφέροντα και των άλλων λαών.

Αποτελούν θέματα ζωτικής σημασίας και για μας.

Να μιλήσουμε για αυτό που ονομάζω εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης.

Ένας ακόμα λόγος να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας.

Οι Εξελίξεις στην περιοχή μας

Φίλες και φίλοι,

Είναι και οι εξελίξεις στην περιοχή, που δεν επιτρέπουν περισπασμούς.

Τα εθνικά θέματα έχουν έρθει πάλι στο προσκήνιο και απασχολούν τον Ελληνικό λαό.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι χρήσιμο να αξιοποιήσουμε τα διδάγματα της ιστορίας, αλλά και να σκεφτούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα.

Την πατρίδα μας, την Ελλάδα, σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο, με μια διαφορετική ισορροπία δυνάμεων, με ψυχροπολεμικά ανακλαστικά και συνεχιζόμενη αστάθεια στη γειτονιά μας. Κι’ όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις προκλήσεις του προσφυγικού, την απειλή της τρομοκρατίας, την αμφισβήτηση πολλών κεκτημένων των τελευταίων χρόνων.

Σε ένα τέτοιο γεωπολιτικό περιβάλλον, έχουμε το τελευταίο διάστημα συνεχιζόμενη ένταση με την Τουρκία. Με αυξημένες παραβιάσεις, επεισόδια στο Αιγαίο, εθνικιστική ρητορική.

Ας θυμηθούμε την ιστορία. Η κρίση των Ιμίων το 1996, έδειξε πόσο εύκολα ένα απρόβλεπτο επεισόδιο μπορεί να οδηγήσει Ελλάδα και Τουρκία σε πόλεμο.

Ο κίνδυνος αυτός με ώθησε μαζί με τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Ισμαήλ Τζεμ, να  πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες και να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία των Ελληνο-τουρκικών σχέσεων.

Ένα κεφάλαιο που βασίστηκε στη φιλοσοφία ότι ο διάλογος και η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων συντελεί στη διατήρηση ενός ανεκτού κλίματος και στην πρόληψη σοβαρότερων κρίσεων.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η  ιστορική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι το 1999, με σημαντική συμβολή του Γιάννου Κρανιδιώτη, που άνοιξε το δρόμο για την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπό τον όρο ότι θα πληροί τα απαραίτητα κριτήρια και ταυτόχρονα διασφάλισε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, χωρίς η επίλυση του Κυπριακού να αποτελεί προϋπόθεση.

Τι απέδωσε αυτή η πολιτική; Τα χρόνια περνούν γρήγορα και δεν το συνειδητοποιούμε αλλά είναι γεγονός. Η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας σε συνδυασμό με τις προσπάθειες της γειτονικής χώρας να προσεγγίσει την Ευρώπη, επέτρεψαν, παρά τα προβλήματα, να συνυπάρχουμε ειρηνικά τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια.

Ας έρθουμε πάλι στο σήμερα.

Οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν αλλάξει και οι κίνδυνοι ενός «ατυχήματος» είναι πάλι ορατοί.

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε στην Τουρκία το καλοκαίρι του 2016 και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που  συνδυάστηκε με πολύ σκληρά περιοριστικά μέτρα σε ό,τι αφορά τις βασικές ελευθερίες, υπήρξε απομάκρυνση Ευρώπης – Τουρκίας.

Η επιλογή της τουρκικής κυβέρνησης να σταματήσει το διάλογο με τους Κούρδους και να επενδύσει για εσωτερικούς λόγους στον εθνικισμό, δημιούργησε ένα πολωτικό και τοξικό κλίμα.

Οι παλινδρομήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που από το δόγμα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» πέρασε στην αναζήτηση ενός ενεργού ρόλου στα τεκταινόμενα στη Συρία και το Ιράκ, αλλάζοντας συμμαχίες και στόχους,  περιέπλεξαν περαιτέρω την κατάσταση.

Η αμφισβήτηση της συνθήκης της Λοζάνης, η αύξηση των παραβιάσεων, τα επεισόδια στο Αιγαίο και η επιθετική ρητορική απαιτούν ψυχραιμία, επαγρύπνηση,

στρατηγική.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει με το μέρος της το διεθνές δίκαιο.

Έχει συμμάχους, εταίρους, άρτια αμυντική ικανότητα και κατά συνέπεια διάφορες επιλογές για το πως να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση.

Βασικό ζήτημα όμως, η επιλογή μας να είναι αποτέλεσμα έξυπνης και αποτελεσματικής στρατηγικής και ολοκληρωμένου σχεδιασμού.

Η δική μας εκτίμηση είναι, ότι σε πρώτη φάση χρειάζεται να επενδύσουμε στην έξυπνη διπλωματία και να πάρουμε πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση της έντασης αξιοποιώντας τη θέση μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχει σημασία, ότι μια σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας δεν θα είναι καταστροφική μόνο για τις δύο χώρες αλλά και για την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή.

Γι’ αυτό η πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας δεν είναι διμερές θέμα.

Για τους Ευρωπαίους, καίρια θέματα που τους αφορούν άμεσα, όπως το προσφυγικό, απαιτούν συνεργασία Ελλάδας, Τουρκίας και Ευρωπαϊκής

Ένωσης.

Σε αυτή  τη συγκυρία, απαιτείται λοιπόν, συνεχής ενημέρωση και στενή συνεργασία με τους εταίρους μας. Η συμμετοχή μας στην ΕΕ μας δίνει πολλά όπλα στη φαρέτρα μας.

Θυμάμαι τον αγώνα που έδωσα να μπει στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη της Λισαβόνας μια ρήτρα (άρθρο 42, παράγραφος 7), για τη δέσμευση  των κρατών – μελών να παράσχουν βοήθεια και να συνδράμουν με όλα τα μέσα ένα κράτος μέλος που δέχεται ένοπλη απειλή στο έδαφος του. 

Ας αξιοποιούσαμε, λοιπόν, εποικοδομητικά τη Σύνοδο Κορυφής, Ευρωπαϊκής – Ένωσης – Τουρκίας, που θα γίνει στη Βάρνα το Μάρτιο.

Γιατί η Άγκυρα, δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η Αθήνα είναι που ως δημοκρατικό φιλελεύθερο, ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, κρατάει ανοιχτή την πόρτα της Ευρώπης για την Τουρκία.

Και Με την ίδια λογική, ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε και το θέμα των Σκοπίων.

Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να αναδειχθεί ως ο κύριος μοχλός ειρήνης, ανάπτυξης και σταθερότητας στα Βαλκάνια.

Όχι μόνο γιατί τα τελευταία χρόνια το ρόλο αυτό διεκδικεί η Τουρκία. Αλλά γιατί εμείς έχουμε πολλά να κερδίσουμε αν αυτή η περιοχή που βασανίστηκε ιδιαίτερα ιστορικά από πολέμους, συγκρούσεις,

καταστροφές, με τη δική μας συμβολή  έχει κατορθώσει να υιοθετήσει στην πράξη τις ευρωπαϊκές αξίες. Μια τέτοια εξέλιξη θα μας δώσει μεγαλύτερη ασφάλεια και πολλά οφέλη στην ανάπτυξη, τον τουρισμό, το εμπόριο, την ενέργεια.

Με αυτό το σκεπτικό, η Ελλάδα με τη Διάσκεψη Κορυφής ΕΕ – Δυτικών Βαλκανίων, που έγινε όταν ήμουν Υπουργός Εξωτερικών, στη Θεσσαλονίκη, στις  21 Ιουνίου του 2003, άνοιξε το δρόμο για την ένταξη των βαλκανικών χωρών στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μετά από μια αρνητική φάση στην ΕΕ σε ότι αφορά την περαιτέρω διεύρυνση της Ένωσης, η πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής δίνει νέα ώθηση στην προοπτική  ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων με ορίζοντα το 2025.

Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να υποστηρίξει την διαδικασία αυτή που έχει ως προϋποθέσεις, την ολοκλήρωση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και τη διατήρηση σχέσεων «καλής γειτονίας».

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μια έντιμη λύση του θέματος των Σκοπίων θα ήταν συμφέρουσα για την Ελλάδα.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη. Μια θέση απόλυτα συμβατή με την κοινή εθνική γραμμή των τελευταίων χρόνων. Είναι σαφές όμως ότι την ευθύνη της διαπραγμάτευσης την έχει η κυβέρνηση.

Θέλουμε μια αποτελεσματική λύση, κοινά αποδεκτή και από τις δύο πλευρές που διασφαλίζει πλήρως τα εθνικά συμφέροντα και περιλαμβάνει σύνθετη ονομασία για όλες τις χρήσεις, με δεσμευτικές εγγυήσεις που θα αποτρέπουν ενέργειες αλυτρωτισμού, προπαγάνδας και καταστρατήγησης της ουσίας των όσων θα συμφωνηθούν. 

Είναι απαράδεκτο που η Νέα Δημοκρατία, εγκατέλειψε την εθνική αυτή γραμμή και βρίσκει προσχήματα για να μην φέρει την πολιτική ευθύνη μιας ξεκάθαρης θέσης.

Εμείς, αυτό δεν το κάνουμε. Ιστορικά ήμασταν και θα είμαστε μέσα από το Κίνημα Αλλαγής, μια πατριωτική προοδευτική παράταξη ευθύνης.

Πρώτα από όλα, το συμφέρον της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού.

Με σεβασμό στα διδάγματα της ιστορίας.

Με τόλμη για ό,τι μπορεί να μας πάει πιο μπροστά, να μας κάνει πιο δυνατούς.

Χωρίς φοβικά σύνδρομα.

Με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία.

Προκλήσεις – Θεσμοί 

Μπροστά στις παγκόσμιες προκλήσεις βλέπουμε μια εύκολη στροφή σε πολλές κοινωνίες προς τον ρατσισμό, τον αυταρχισμό, τον νέο-φασισμό, την αναζήτηση δήθεν ισχυρών ανδρών, τις θεωρίες συνομωσίας, τον φονταμενταλισμό και τον υπερεθνικισμό.

Το αντίθετο χρειάζεται:

Διανοούμενοι σε όλο τον κόσμο, πολιτικοί με εμπειρία, άνθρωποι από την κοινωνία των πολιτών, παντού στον κόσμο, συμφωνούν ότι, οι λαοί που έχουν ανεπτυγμένο δημοκρατικό αίσθημα και θεσμούς που λειτουργούν για τον πολίτη, θα είναι οι λαοί, που θα πορευτούν με μεγαλύτερη ασφάλεια σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Και παράλληλα συμμαχίες μεταξύ των λαών και των πολιτών για την κοινή αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων.

Για το λόγο αυτό, είτε μιλάμε για τις παγκόσμιες προκλήσεις, είτε για αυτές στην Ευρώπη, είτε στην ευρύτερη περιοχή, εάν δεν έχουμε ένα αξιόπιστο, αποτελεσματικό, δίκαιο και δημοκρατικό κράτος, θεσμικό πλαίσιο που θα υπηρετεί τον πολίτη, τα κοινά συμφέροντα και όχι τους λίγους, μια πολιτεία δικαίου και όχι των ισχυρών, θα είναι πιο δύσκολο και ισχυρή οικονομία αλλά και διεθνή και περιφερειακή παρουσία να έχουμε εξασφαλισμένη.

Το Πρόγραμμα του Κινήματος Αλλαγής –

Τι κοστίζει η αλλαγή;

Πόσο κοστίζει να αλλάξουμε δομές στην εκπαίδευση, ώστε να αξιοποιήσουμε και να επενδύσουμε στους ανθρώπους, την έρευνα, την τεχνολογία, τη γνώση και σε ένα υψηλό επίπεδο δημόσιας εκπαίδευσης;

Ή ακόμα και να ανοιχτούμε στη διεθνή αγορά;

Η Παιδεία μας να είναι εξαγώγιμο προϊόν είτε μέσω δημοσίων, είτε μέσω μη-κρατικών ιδρυμάτων; Όπως κάνει η Κύπρος.

Οι υπηρεσίες Υγείας επίσης, όπως κάνουν τόσες χώρες.

Δημιουργώντας χιλιάδες θέσεις εργασίας για τους ξενιτεμένους νέους μας.

Πόσο κοστίζει να αξιοποιήσουμε σωστότερα τα κοινοτικά κονδύλια στον αγροτικό τομέα, ώστε να εγγυηθούμε ελληνικά προϊόντα ποιότητας, αξίας, προϊόντα ανταγωνιστικά, με νέους αγρότες επιχειρηματίες, αντί να πουλάμε χύμα το λάδι μας στους Ιταλούς;

Πώς θα νιώσει ο εργαζόμενος δημιουργικός, αν το κράτος δεν μπορεί να διασφαλίσει ένα σύστημα Πρόνοιας, όχι πελατειακό, αλλά που να εγγυάται ένα ελάχιστο επίπεδο ζωής, σιγουριά και ασφάλεια;

Πως θα εμπεδωθεί σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, αν δεν επικρατήσει ευνομία και κράτος δικαίου;

Πόσο κοστίζει να προχωρήσει η Ελλάδα στην αξιοποίηση των φυσικών της πόρων, της ηλιακής, της αιολικής, της πράσινης ενέργειας – όπως κάναμε με την γεωθερμική ενέργεια στη Θράκη, όπου καλλιεργούν προϊόντα με χαμηλό κόστος και μηδενική βλάβη στο περιβάλλον.

Βοηθώντας και επιχειρήσεις νέων – start ups – ανά την Ελλάδα.

Κόστισε τίποτα η υποχρεωτική δημοσίευση όλων των αποφάσεων της διοίκησης στο διαδίκτυο;

Να ξέρει ο πολίτης πώς και που ξοδεύονται τα χρήματά του, τι αποφάσεις παίρνουν εκείνοι που τον υπηρετούν.

Κόστισε τίποτα η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων; Να ξέρουμε επιτέλους, πόσοι εργάζονται στο δημόσιο;

Κόστισε τίποτα η μηχανογράφηση όλων των υπηρεσιών του δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης;

Κόστισε τίποτα η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, που με την εφαρμογή της κερδίσαμε 50% μείωση κόστους φαρμάκων;

Κόστισε τίποτα η δημόσια προκήρυξη για την επιλογή ανώτατων στελεχών στη Δημόσια Διοίκηση με αξιοκρατικά κριτήρια;

Πόσο κοστίζει ένα φορολογικό σύστημα που θα λειτουργεί, αποδοτικά, δίκαια, με διαφάνεια, καλλιεργώντας όχι το φόβο αλλά την εμπιστοσύνη στον Έλληνα πολίτη;

Που δεν θα είναι προϊόν συγκυριακής διαχείρισης κρίσης, με συνεχείς αλλαγές.

Κοστίζει τίποτα ένας νέος εκλογικός νόμος, που θα επιφέρει ένα γερό χτύπημα στο μαύρο πολιτικό χρήμα;

Πόσο κοστίζει να αναδιοργανώσουμε τη Δικαιοσύνη ώστε να λειτουργεί γρήγορα, ανεπηρέαστα, με διαφάνεια;

Πόσο κοστίζει να αναδιοργανώσουμε την κρατική γραφειοκρατία, να χτυπήσουμε την πολυνομία, τις αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, που εμποδίζουν τις επενδύσεις και ταλαιπωρούν τον πολίτη.

Κοστίζουν τίποτα όλα αυτά;

Απαιτείται απλά η πολιτική βούληση.

Δεν είναι θέμα χρημάτων.

Αυτές είναι οι μάχες που συλλογικά πρέπει να δώσουμε.

Διαμορφωτές μιας νέας συμμαχίας στην κοινωνία – στο Κίνημα Αλλαγής. – για την επανάσταση του αυτονόητου.

Φίλες και φίλοι,

Επειδή εύκολα μας κατηγορούσαν -που θα βρείτε τα λεφτά – ξαναθυμίζω αυτά που έχουμε πει:

ότι όχι μόνον δεν κοστίζουν όλα αυτά, αλλά αντιθέτως, με την πλήρη εφαρμογή τους θα δώσουν ολοκληρωμένα θετικά αποτελέσματα.

Ναι, θα εξοικονομήσουμε χρήματα,

Ναι, θα προσελκύσουμε επενδύσεις,

Ναι, θα προσφέρουμε ποιοτικές και αξιόπιστες υπηρεσίες στον πολίτη.

Πυρήνας μιας διαφορετικής Ελλάδας, της μετα-μνημονιακής, είναι η αλλαγή στο κράτος.

Να εμβαθύνουμε μία Δημοκρατία ισχυρών αξιών και θεσμών.

Έτσι θα κάνουμε την Ελλάδα παραγωγική και όχι παρασιτική.

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα μπορώ να προσθέσω και πολλά ακόμα που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε.

Το πιο απλό – εθνικός μας στόχος – η διακυβέρνηση της χώρας να γίνεται ηλεκτρονικά! Από τα νοσοκομεία, την παιδεία μέχρι κάθε συναλλαγή με το κράτος.

Έγινε στην Εσθονία. Γιατί όχι εδώ;

Εθνικός στόχος – όλα τα νησιά μας να είναι ενεργειακά αυτόνομα με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Είναι τόσα πολλά, και δεν χρειάζονται τα τεράστια ποσά.

Όμως χρειάζεται πολιτική βούληση.

Η πολιτική βούληση να συγκρουστούμε.

Γιατί αυτές οι αλλαγές, θίγουν.

Θίγουν εμπεδωμένα συμφέροντα.

Θεσμικές αλλαγές – Σύνταγμα

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η καταπολέμηση της ανομίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής είναι μια πολυσύνθετη, διαρκής και δύσκολη προσπάθεια. Δεν γίνεται με κυνήγια μαγισσών. Γίνεται με δραστικές αλλαγές στο κράτος, στη Δικαιοσύνη και στο πολιτικό σύστημα.

Χρειαζόμαστε μια ρηξικέλευθη επαναθέσμιση της πολιτικής, της Δημοκρατίας και του κράτους.

Χρειάζεται περαιτέρω και μεγάλη δέσμη κανόνων διαφάνειας, λογοδοσίας, αυστηρών και αντικειμενικών ελέγχων, ενίσχυσης της επιρροής των πολιτών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και όχι των ποικίλων οικονομικών ή συντεχνιακών συμφερόντων.

Η ισονομία, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, η λογοδοσία, είναι έννοιες που πρέπει να διαπερνούν κάθε επιλογή μας.

Όποιος θέλει μια πραγματικά δημοκρατική Ελλάδα, απελευθερωμένη από πάσης φύσεως εξαρτήσεις, ξέρει ότι, μια επιλογή, έναν δρόμο έχουμε μπροστά μας.

Των μεγάλων προοδευτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων.

Και,

Να ανοίξουμε τώρα το δρόμο της συνταγματικής αναθεώρησης. Αργήσανε. Από το 2013 είχαν τη δυνατότητα να κηρύξουν την έναρξη της αναθεώρησης του Συντάγματος. Η κοινωνία είναι ώριμη και απαιτητική. Η σοβαρή, καινοτόμα και νουνεχής αναθεώρηση του Συντάγματος θα ανοίξει το δρόμο για βαθιές και αναγκαίες αλλαγές στην πολιτική, διοικητική και κοινωνική οργάνωσή μας. Έτσι θα αλλάξουμε το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Έτσι θα αλλάξουμε τα διοικητικά μας πρότυπα. Έτσι θα αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα, για να αποκαταστήσουμε την σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική. Έτσι θα ορίσουμε το πνεύμα μιας νέας εποχής, θα δημιουργήσουμε μια ηθική της ευθύνης, θα αναδείξουμε ένα νέο δημοκρατικό ήθος, μακριά από επικίνδυνους εθνικολαϊκισμούς. Έτσι θα εγκαταστήσουμε στο κέντρο της κοινωνικής μας ζωής τη συλλογικότητα, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και τη διαφάνεια.

Αυτό είναι το καθήκον μας σήμερα. Να αλλάξουμε τη χώρα. Να δώσουμε προοπτική στον Ελληνικό λαό. Να σταθούμε μακριά απ’ ό,τι ευτελίζει τη ζωή μας, από τον μικροκομματικό υπολογισμό, από τους μύθους, τα ψέματα και τους ψιθύρους. Να εφεύρουμε ένα μέλλον που μας αξίζει, γιατί πάντοτε στην πολιτική μου ζωή πίστευα ότι πάνω από τις πολιτικές καριέρες και τις εξουσίες είναι η πατρίδα.

Ο νέος πατριωτισμός

Φίλες και φίλοι,

Για αυτό χρειάζεται να σφυρηλατήσουμε έναν νέο πατριωτισμό.

Πατριωτισμό που δεν φοβάται να μιλήσει για τις δικές μας αδυναμίες, που σπάει την μοιρολατρία και πιστεύει στις δυνατότητές μας.

Πατριωτισμό που αξιολογεί ψύχραιμα και τα συν αλλά και τα πλην άλλων εθνών.

Δεν ανέχεται εξαρτήσεις, δεν ψάχνει για έξωθεν σωτήρες, ούτε για αποδιοπομπαίους τράγους, αλλά αξιοποιεί ό,τι καλύτερο έχουμε εμείς και τις όποιες καλές πρακτικές έχουν οι εταίροι μας ή άλλοι λαοί – όπως και έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες.

Ο Ελληνισμός έχει ανάγκη την ενότητα, ανεξάρτητα από φιλοσοφικές, ιδεολογικές ή και κομματικές επιλογές επάνω σε βασικούς στόχους, αξίες, θεσμούς και πρακτικές.

Μια από αυτές είναι να μάθουμε να συζητάμε ήρεμα και απλά, για να θυμηθώ τον ποιητή.

Οι διαφορετικές απόψεις, είναι δύναμη, για τη δημοκρατία.

Αλλά και η συνεννόηση για μεγάλα θέματα που επηρεάζουν διαχρονικά το μέλλον της χώρας, είναι δύναμη για την Ελλάδα.

Πατριωτισμό που δεν καπηλεύεται τα σύμβολά μας, αλλά υπηρετεί τις αξίες μας.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα:

Βρέθηκα στην Κίνα και στη Σεούλ για την ιδέα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Μια ιδέα ελληνική. Συμβάλαμε και εμείς στο θετικό αποτέλεσμα, την έναρξη διπλωματικής διαπραγμάτευσης μεταξύ βορρά και νότου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πατριωτισμός δεν είναι να εκμεταλλεύεται κάποιος προς ίδιον όφελος κάθε τι το Ελληνικό, αλλά να προσφέρει και να δημιουργεί, να εργάζεται για μια διαφορετική Ελλάδα. Να την αναδεικνύει με ρόλο και ισχύ στην παγκόσμια σκακιέρα.

Αυτό πιστεύω χρειαζόμαστε για την Ελλάδα.

Και σε αυτή την κατεύθυνση καλώ κάθε δημοκράτη και προοδευτικό πολίτη να συνεισφέρει.

Η αλλαγή, η πρόοδος, δεν είναι ποτέ υπόθεση ενός.

Και η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, είναι έργο που πρέπει να φέρουν σε πέρας οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Και θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να διαμηνύσω την αποφασιστικότητα όλων μας, την αποφασιστικότητα του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, να διαδραματίσουμε ρόλο καταλύτη άλλα και εγγυητή της συνεργασίας -και της ενότητας, ελπίζω ακόμη, των προοδευτικών δυνάμεων.

Αλλά καταλύτη και εγγυητή της συνεργασίας, για την ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ.

Χωρίς εκπτώσεις.

Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς υποσημειώσεις. Χωρίς επιφυλάξεις. Χωρίς άλλες σκοπιμότητες. Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Χωρίς να παρασυρθούμε από τις σειρήνες της δεξιάς, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα, μετά από ό,τι έκαναν χέρι – χέρι με τη δεξιά και την ακροδεξιά, ανακάλυψαν ότι υπάρχει και η άλλη, η πραγματική αριστερά, οι δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού

Αυτή είναι και θα είναι και η αποστολή μας στο πλαίσιο της συνεργασία μας με το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ.

Να κάνουμε πράξη αυτό που δηλώνουμε ότι είμαστε.

ΚΙΝΗΜΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ.

Με αυτόν τον γνώμονα αντιμετωπίζουμε και το εγχείρημα της συνεργασίας μας.

Η θέση μας είναι απέναντι στη συντήρηση.

Στη δεξιά.

Η θέση μας είναι απέναντι στη συντήρηση.

Στη δήθεν αριστερά.

Η θέση μας στον άξονα της ιστορικής αντιπαράθεσης αριστεράς – δεξιάς, δεν είναι ούτε στο κέντρο, ούτε κάπου ανάμεσα σε άλλους. Υποχείρια άλλων.

Εμείς βάζουμε την ατζέντα.

Με το λόγο και τη δράση μας.

Με το πρόγραμμά μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Αρκεί να βασίσουμε το πρόγραμμά μας επάνω σε αλήθειες.

Αρκεί να γίνουμε εμείς οι φορείς της αλήθειας που δεν υπολογίζει πολιτικό κόστος.

Που δεν φοβάται συγκρούσεις για τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού.

Αρκεί να μην αφήνουμε τους άλλους να μας ποτίζουν ψέματα που κάμπτουν το ηθικό του Ελληνικού λαού.

Αρκεί όλοι να μιλήσουμε καθαρά στον Ελληνικό λαό.

Αρκεί πρώτα να πιστέψουμε.

Ότι σοσιαλισμός και η δημοκρατία είναι έννοιες που εδράζονται στη χειραφέτηση του πολίτη, στην απελευθέρωση των δυνάμεων της κοινωνίας.

Που πιστεύουν και εμπιστεύονται τις δυνάμεις του λαού.

Ας πιστέψουμε σε αυτές τις αρχές.

Έτσι θα γίνουμε συνδιαμορφωτές της Ελλάδας μέσα από το νέο Κίνημα Αλλαγής που θα γεμίζει με αξιοπρέπεια κάθε Ελληνίδα, κάθε Έλληνα, με τον λόγο μας, τη στάση ζωής μας, την εκπαιδευτική μας πολιτική διαδικασία, έτσι θα γίνουμε το πρόπλασμα μιας νέας κοινωνίας.

Οι πολίτες περιμένουν να δουν τη δική μας στάση.

Και πρέπει να είναι στάση εθνικής ευθύνης.

Να αναγκάσουμε τους άλλους να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.

Όχι εμείς.

Το διακύβευμα δεν μπορεί να είναι κάποιες κυβερνητικές καρέκλες.

Αλλά η αλλαγή της χώρας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ως σοσιαλιστές και δημοκράτες, είμαστε ιστορικά ενταγμένοι στην αριστερή πλευρά της αντιπαράθεσης.

Και έχουμε χρέος να ξανακαταλάβουμε τη δεσπόζουσα θέση μας στην πολιτική ζωή της χώρας. Με μια συμμαχία όσων θέλουν την αλήθεια, μπορούν την επανάσταση του αυτονόητου, και εμπιστεύονται τις δυνάμεις του Ελληνισμού.

Μαζί με το λαό.

Το ξέρουμε και το έχουμε ξανακάνει.

Το μπορούμε και αυτό περιμένουν οι συμπολίτες μας από εμάς.

Σας ευχαριστώ.

Και καλή μας δουλειά.

 

φωτογραφία από το larissanet.gr

φωτογραφία από το larissanet.gr